راننده تاکسی با دست به مستقیم اشاره کرد و من با حرکت سر "نه" گفتم و به پیاده روی ادامه دادم.تصمیم گرفته بودم مسیری که همیشه با تاکسی می رفتم رو پیاده برم.

شروع کردم،نباید بیشتر از یک ربع طول می کشید. همین جور که غرق صدای خواننده شده بودم دیدم پسر بچه شیطونی داره با تمام قدرت بچگی اشت درخت خشک پاییزی رو تکون میده تا چندتا از آخرین برگهای باقی مونده اش بریز و اون خیال کنه که بارون میاد،بارون برگ...

از کنارش رد شدم هنوز چند قدمی بیشتر نرفته بود که پیرمردی از مغازه کوچیکش بیرون اومد،کاملا خمیده شده بود،معلوم نیست روزگار چی به سرش آورده،ناخودآگاه یاد اون شعر افتادم که میگه:         ... که اندر خاک میجویند ایام جوانی را*

یه لحظه جا خوردم،تناقض جالبی بود. یه پسربچه شیطون و سرحال در برابر یه پیرمرد گوژپشت که شاید داشت دنبال همون شیطنت های بچگی میگشت!

با دیدن این صحنه تصمیم گرفتم به جای غرق شدن توی مشکلات خودم واسه یه بارم شده یکم به دور و اطرافم دقیق بشم و مردم و ظاهر زندگی هاشون رو ببینم. جالب بود:

راننده های تاکسی برای سوار کردن مسافر از هم سبقت میگرفتند و با بوق های پشت سر هم سر و صدا راه می انداختند،میوه فروش میوه های خراب شده رو با حسرت دور میریخت و منتظر مشتری بود،دختر بچه ای برای گم شدن مدادش توی مدرسه گریه می کرد،دانشجویی با نگاه به ساعتش سرعتش رو زیاد تر می کرد ...

این جا بود که به خودم اومدم و فهمیدم رسیدم نزدیک دانشگاه و بهتره که تند تر برم !

پاورقی:*هرچی فکر کردم مصرع اول شعر یادم نیومد اگه کسی یاد داره به منم بگه لطفا!

چند روز پیش توی تاکسی صدایی که از بلند گوهاش بیرون میومد میگفت:

         الهی سحر پشت کوهها بمیره

                             خدا این شبا رو از عاشق نگیره         

اونجا با خودم فکر کردم که حاضرم تمام شبهام رو دو دستی تقدیم کنم به همون عاشقایی که دوست ندارند سحر بشه

این روزها این قدر درگیرم که یادم میره میخواستم چیکار بکنم و قبلا به چه چیزایی فکر می کردم.این روزها اینقدر تو این دانشگاه بالا و پایین میرم و شبا مثل جنازه ها میشم که یادم میره بعضی شبا آرزوی خواب داشتم و به جای خواب چیز مینوشتم و فکرای جورواجور میکردم اونم عالمی بود دیگه!!

ولی خودمونیم این دانشگاه هم چیز خوبیه ها، 4 سال سر آدم رو گرم میکنه یعنی همون علافی ها رو سازماندهی میکنه و جالب تر از همه اونجاس که آخرش بهت میگن مهندس!!!

خداییش کجای دنیا به 4 سال علافی میگن مهندسی؟!!

اینقدر تو این دنیا رنگ دیدم که دیگه یکرنگی رو باور نمی کنم.هرجا خواستم با یکرنگی پیش برم بیشتر عقب رفتم.منم کلا بیخیال اون کار شدم و از این که بخوام با دروغ انجامش بدم انصراف دادم.

دوستی ها دو رنگ،عشق ها کم رنگ،ازدواج ها رنگارنگ،زندگی هم که رنگین کمون ...

این روزا کمتر می نویسم ،چون خوبم، چون عالیم، خوبم و عالی چون به هیچ کدوم از این رنگها توجه نکردم راه خودم رو می رم ،نقاب نمی زنم ، خودم رو پشت رنگ پنهان نمی کنم .

اگه بخواد رنگی هم باشه فقط سیاه،مثل شب،پاک و ساکت و استوار ....

عقربه های ساعت با آرامشی وصف نشدنی حرکت می کردند،آرامشی که بهشون حسودیم می شد.آهسته حرکت می کردند و زیر لب می گفتند از سکوت شب استفاده کن که کم پیدا می شه.

دیگه عقربه ها داشتند به ساعت 3 نزدیک می شدن،خدایا پس چرا من هنوز بیدارم؟!!

تنم خسته و کوفته اس ولی روحم...روحم بیداره،روحم شبگرده،همه جا می ره و منم به اجبار با خودش میبره،کاش اقلا عاشق بودم که فقط به یکی فکر می کردم و دلیلی واسه شب زنده داری هام پیدا می شد...

ساعت از یک هم گذشته،هنوز تو شوکم،بعد از خودند یک داستان 1600 صفحه ای،یک داستان عاشقانه،یک داستان عاشقانه واقعی که پایانش تنم رو لرزوند...

نازنین مرد،خیلی راحت،مرد،بعد از شنیدن این خبر قلبش واستاد و دیگه بدون اون نزد،رفت پیشش،پیش عشقش...

کاش همه عشقا اینجوری بودن

(محض اطلاع دوستان این  داستان "قصه ی عشق" از احمد لواسانی بود)

سرم رو از پنچره بردم بیرون و داد زدم:"آشغااااال"

این روزا داغونم،با هیچ کس نمی تونم حرف بزنم،حتی با کاغذام.دوستی واسم نمونده.دنیای بدی شده، نه! این ماییم که بدیم و بدی می کنیم، واسه همینه که دنیا اینجوریه.

ای  یار

تو دلبری از که آموختی

                          که اینگونه دل می ربایی؟!

نه...

      یار نه...

              انصاف نیست!

تو رفیق بودی

رفیق نیمه راه

                که اینگونه در صحرای تنهایی رهایم کردی

بعد  از تو رفیقی نخواهم داشت

                                 زیرا که دیگر از نامش ترسانم

من نیز فراموش خواهم کرد

همانگونه که تو فراموش کردی

رسم این چرخ بی وفایی و فراموشی است

 بی وفا خواهم شد

سنگ خواهم بود

                       همانگونه که ...

همیشه به دوستام حرفای امیدوار کننده می زنم و اونارو به صبر و تحمل دعوت می کنم.اما وقتی همون دوستان ازم حالمو می پرسن میگم:هنوز زنده ام،متاسفانه یا خوشبختانه،نمیدونم!!

این یعنی اینکه نمیدونم واسه چی زنده ام.بعضی زنده اند واسه اینکه از زندگی لذت ببرن!خب منم از زندگی لذت می برم،مثلا وقتی که یکی از این قرصای آرام بخش رو میذارم تو دهنم و قورتش نمی دم تا ذره ذره آب شه و لحظه لحظه تلخیش بیشتر بشه،تلخی که حتی تو منگی اثر قرص حس میشه،هیچ شیرینی هم نمیتونه جای این تلخی معرکه رو بگیره! یا اصلا وقتایی که از دندون درد زمین رو چنگ میندازم در اوج لذت از زندگی بودم،درد خیلی خوبه،لذت داره....

نمی دونم آدما به این چی میگن!ماذوخیسم؟سادیسم؟راشیتیسم؟اسکیزوفرنی؟شایدم از انگشت شصت پام باشه که رفته تو چشمم!

اصلا هرچی میخواد باشه،هرکی هرچی میخواد بگه!من که سر حرف خودم هستم:دیوونگی رو عشقه...   

تا حالا نگاه پر حسرت یک سالخورده به خودت رو دیدی؟!! یا نگاهش به یه بچه ی چند ماهه!!

یعنی داره با خودش چه فکری می کنه؟یعنی حسرت روزهای رفته ی جوونیشو می خوره که چرا زود گذشت یا چرا بد گذشت؟یا اینکه با خودش فکر می کنه که چه کارایی انجام داده  که نباید انجامشون می داده!!یا اینکه چه کارهایی انجام نداده که باید انجام می داده!!بالاخره همش می شه حسرت...

شایدم دلش میخواد به جوونا بگه:ای جوونا قدر خودتون و روزهای جوونی رو بدونین که وقتی به سن من رسیدین حسرت نخورین!

یعنی همه وقتی پیر می شن حسرت می خورن؟!! یا اصلا همه به سنی می رسن که توی همین دنیا حسرت بخورن؟!!